Czas rozliczenia środków z Tarczy Finansowej PFR

Czas rozliczenia środków z Tarczy Finansowej PFR

Szanowni Państwo!

Tarcza Finansowa PFR 1.0 to program pomocowy w ramach Tarczy Antykryzysowej, w którym 348 tys. mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich firm otrzymało częściowo bezzwrotne subwencje finansowe na łączną kwotę prawie 61 mld zł. Uruchomiona została przed rokiem, tj. 29 kwietnia 2020 r. Już w maju pierwsi przedsiębiorcy poszkodowani w wyniku konsekwencji pandemii SARS-COV-2 otrzymali wsparcie, a to oznacza, iż nadszedł dla nich czas rozliczeń.

Oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej beneficjent ma obowiązek złożyć nie wcześniej niż pierwszego dnia, i nie później niż w terminie dziesięciu dni roboczych od upływu 12 miesięcy od dnia otrzymania subwencji. Procedurę rozliczenia zainicjuje bank, za pośrednictwem którego przedsiębiorca zawarł umowę o subwencję. Będzie to propozycja PRF informująca o terminach wypełnienia wniosku o umorzenie, koniecznych oświadczeniach, wartości przyznanej subwencji i kwocie jej umorzenia.

Subwencja z Tarczy Finansowej 1.0 udzielona małym i średnim przedsiębiorcom będzie mogła zostać umorzona do 75% jej wartości, w następujących częściach:

  • 25% pod warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej przez 12 miesięcy od dnia otrzymania subwencji,
  • do 25% w zależności od utrzymania skali zatrudnienia (informacja przekazana do PFR przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych),
  • do 25% w zależności od wykazanej w sprawozdaniu finansowym straty na sprzedaży pomniejszonej o amortyzację.

Subwencja Finansowa podlegająca zwrotowi będzie spłacana w nie więcej niż 24. miesięcznych ratach, przy czym co najmniej 23 raty będą równe, zaś ostatnia będzie ratą wyrównawczą. Okres spłaty subwencji rozpocznie się po upływie 13 miesięcy kalendarzowych począwszy od pierwszego dnia pełnego miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym nastąpiła wypłata. Dniem wymagalności będzie 25. każdego miesiąca kalendarzowego. Harmonogram spłat będzie sporządzany przez bank.

Tyle w kwestiach technicznych. Na koniec zostawiłam wisienkę na torcie. Mianowicie, kwestię rozpoznania przychodu od przysporzenia majątkowego, jakim niewątpliwie jest umorzona część subwencji, skutkującego koniecznością naliczenia podatku dochodowego. Otóż, w przyjętej przez Rząd 28 kwietnia 2021 r. Aktualizacji Planu Konwergencji będącego programem prezentującym skutki działań antykryzysowych przyjętych w związku z pandemią COVID19, napisane jest, iż „na dochody podatkowe wpływać będzie planowane zwolnienie od podatków (PIT, CIT) umorzenia subwencji z PFR”.

I tu muszę przyznać, że jestem zaskoczona. Po falstarcie wytycznych Tarczy Finansowej i niespodziewanych zmianach w sposobie rozliczania wydatków ze środków subwencji, nie spodziewałam się korzystnej dla beneficjentów decyzji w kwestii zwolnienia z podatku. Co prawda zapisy Aktualizacji Planu Konwergencji nie są źródłem obowiązującego w Polsce prawa, ale plan ów miał zostać do 30 kwietnia 2021 r. przekazany Komisji Europejskiej i Radzie UE, zatem można wnosić, iż takie przepisy się pojawią.

Magdalena Gadomska

Rewolucja w CIT, czyli 0% podatek estoński

Rewolucja w CIT, czyli 0% podatek estoński

System podatkowy w Polsce staje się coraz bardziej skomplikowany. Nieustające nowelizacje przepisów (szczególnie z kilku ostatnich lat), szalona niestabilność i niepewność interpretacyjna, stale ewoluujące stanowiska organów państwowych, kalejdoskopiczne zmiany – to nasza rzeczywistość. Dość powiedzieć, że akty prawne regulujące dwie podstawowe daniny w Rzeczpospolitej Polskiej – podatek dochodowy i VAT, zwiększyły swoją objętość o około 2000% (sic!). Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych pierwotnie liczyła 11 (słownie: jedenaście) stron, dziś ma 267 (słownie: dwieście sześćdziesiąt siedem), Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – 16 (słownie: szesnaście) stron, dzisiejsza Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – 327 (słownie: trzysta dwadzieścia siedem), Ustawa z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – początkowo 16 (słownie: szesnaście) stron, obecnie 334 (słownie: trzysta trzydzieści cztery). Do tego dochodzą akty wykonawcze, czyli rozporządzenia, jak również ogólne interpretacje podatkowe, wyroki sądowe i interpretacje indywidualne oraz wzajemne korelacje między aktami prawnymi.

Więc jak słyszę/czytam na stronach Ministerstwa Finansów zapewnienia o ułatwieniu realizacji obowiązków związanych z przygotowaniem i wysłaniem nowego JPK_VAT, podczas gdy tak naprawdę pracy ze stawkami, procedurami, kodami i innymi jest znakomicie więcej, czy peanach na temat wprowadzenia estońskiego CIT w Polsce,  mówiąc delikatnie, automatycznie rodzi się we mnie sceptycyzm, żeby nie powiedzieć cynizm. Zupełnie nie przemawiają do mnie słowa wiceministra finansów, Jana Sarnowskiego, zapewniającego, że „Estoński CIT to (…) brak rachunkowości podatkowej, cyklicznych kalkulacji tego podatku, rozliczania kosztów czy amortyzacji. Dla firm oznacza to zwolnienie z wielu obowiązków, co wiąże się z niższymi kosztami obsługi prawnej i większym bezpieczeństwem prowadzenia działalności gospodarczej.” Uwierzyłabym może, gdyby rzecz nie miała się dziać w Polsce, gdyż jednym założenia i prostota pomysłu, a drugim przepisy i wdrożenie owego novum na rodzimym gruncie.

A założenia są piękne, gdyż cytując za źródłem (https://www.gov.pl/web/finanse/estonski-cit),

„Estoński CIT to:

  • brak podatku tak długo, jak zysk pozostaje w firmie,
  • brak podatku, a co za tym idzie brak rachunkowości podatkowej, deklaracji i minimum obowiązków administracyjnych,
  • prostota – podatnik nie musi ustalać co jest podatkowym kosztem uzyskania przychodu, obliczać odpisów amortyzacyjnych, stosować podatku minimalnego, czy poświęcać czasu i środków na optymalizacje podatkowe.

Oczywiście, rozwiązanie to jest warunkowane, bo skierowane wyłącznie do małych i średnich spółek kapitałowych, w których udziałowcami są osoby fizyczne, których przychody nie przekraczają 50 mln zł, które nie posiadają udziałów w innych podmiotach, zatrudniają co najmniej 3 pracowników, których przychody pasywne nie przewyższają przychodów z działalności operacyjnej, i które wykazują nakłady inwestycyjne. Co ważne, te wszystkie warunki należy wypełnić łącznie.

A co z tymi, u których po czasie okaże się na przykład, że nakłady inwestycyjne na skutek spadku koniunktury nie były wystarczające? Co z tymi, co do których organy państwowe uznają, iż ich wpływy z rzeczywistej działalności (jakkolwiek by ją interpretować) nie były osiągnięte w Polsce? Czy nie będą musieli policzyć wszystkiego wstecz i zapłacić odsetek? Co z transakcjami z jednostkami powiązanymi osobowo? I wreszcie największy zarzut do rzekomych zalet estońskiego CIT, po pierwsze poza prawem podatkowym spółki kapitałowe podlegają ustawie o rachunkowości, która obliguje je do rejestrowania wszystkich zdarzeń gospodarczych (również kosztów i amortyzacji), po drugie, systemy finansowo księgowe są zintegrowane, a to oznacza, że zazwyczaj ewidencję, zwykle rozbudowaną, prowadzi się łącznie – zarówno na potrzeby sprawozdawczości VAT, CIT, PIT, i innych. Jeśli pozostawiając kwotę odpowiadającą wielkości podatku dochodowego w spółce, uda się zwiększyć zdolności inwestycyjne, podnieść produktywność i innowacyjność,  zlikwidować bariery rozwojowe sektora MŚP, zwiększyć ilość miejsc pracy – wspaniale, ale mydlenie oczu kwestią, że nie trzeba będzie prowadzić rachunkowości podatkowej  jest zwyczajnym nadużyciem, żeby nie powiedzieć wprost – kłamstwem. Bo nawet jeśli podatnik nie będzie zobligowany (czasowo, gdyż system estoński można wybrać tylko na okres 4 lat) do rozliczania CIT, to nadal pozostaną PIT, VAT, JPK, akcyza, podatek od nieruchomości, od środków transportowych, od czynności cywilno-prawnych, etc.

Zanim więc zaczniecie Państwo gremialnie zmieniać formę działalności swoich przedsiębiorstw na spółki kapitałowe, poczekajcie na szczegóły wykonawcze i akt prawny. Szczególnie, że taka forma wiąże się z pełną księgowością, większą ilością obowiązków ewidencyjnych, deklaracyjnych i rachunkowych, ale przede wszystkim preferencja stosowania stawki 0% może zostać wyłączona dla przedsiębiorstw, które powstały w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną lub spółki niebędącej osobą prawną, tak jak jest w przypadku 9% CIT obecnie.

 

Magdalena Gadomska

Tarcza antykryzysowa 4.0

Tarcza antykryzysowa 4.0

Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID­­‑19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID­­‑19* – Tarcza 4.0, dotyczy przede wszystkim dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych podmiotom, które utracił płynność finansową w związku z rozprzestrzenianiem się zakażeń wirusem SARS­­‑CoV­­‑2. Ja jednak przyjrzę się uważniej zmianom w przepisach już istniejących, ze szczególnym uwzględnieniem art. 77 zmieniającym ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o COVID-19.

 

ULGA NA ZŁE DŁUGI W PIT/CIT

Ulga na złe długi w PIT / CIT zakłada korektę (in plus u nabywcy, in minus u sprzedawcy) podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, o wartość wierzytelności, która nie została opłacona, za miesiąc w którym upływa 90 dzień od terminu płatności.

Art. 30 i 32 tzw. Tarczy 4.0, zmieniające ustawę o PIT i CIT, uprawniają sprzedawcę (co ważne, nie obligują do tego samego nabywcy) do korekty podstawy opodatkowania za okres rozliczeniowy, w którym upłynął już 30 dzień od terminu płatności, pod warunkiem że podatnik poniósł negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19 za ten okres rozliczeniowy.

 

ZALEGŁY URLOP WYPOCZYNKOWY BEZ ZGODY PRACOWNIKA

Artykułem 77 Tarczy 4.0, ustawodawca dodał m.in. art. 15gc ustawy o COVID-19, stanowiący iż w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu COVID-19, pracodawca może udzielić pracownikowi, w terminie przez siebie wskazanym, bez uzyskania zgody pracownika, zaległego (z lat poprzednich) urlopu wypoczynkowego w wymiarze do 30 dni.

 

ZAWIESZENIE OBOWIĄZKU TWORZENIA ZFŚS

Pracodawca, u którego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii COVID-19 wystąpił spadku obrotów gospodarczych:

– nie mniej niż o 15% w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych przypadających po dniu 31 grudnia 2019 r., w porównaniu z analogicznym okresem 2019 r.,

– nie mniej niż o 25% z dowolnie wskazanego miesiąca przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r., w porównaniu do obrotów z miesiąca poprzedniego,

lub istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, przez który rozumie się zwiększenie o przynajmniej 5% ilorazu kosztów wynagrodzeń wraz z narzutami i przychodów ze sprzedaży z tego samego miesiąca przypadającego od dnia 1 marca 2020 r., w porównaniu do miesiąca poprzedzającego,

może zawiesić obowiązki tworzenia lub funkcjonowania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, dokonywania odpisu podstawowego, wypłaty świadczeń urlopowych. – (Art. 15ge)

 

DOFINANSOWANIE DO WYNAGRODZEŃ PRACOWNIKÓW NIEOBJĘTYCH PRZESTOJEM I / LUB OBNIŻONYM WYMIAREM CZASU PRACY

Artykułem 15gg ustawy o COVID, dodanym w Tarczy 4.0, prawodawca rozszerzył grono podmiotów uprawnionych do skorzystania z dofinansowania do wynagrodzeń z FGŚP, o przedsiębiorców zatrudniających pracowników nieobjętych przestojem lub obniżonym wymiarem czasu pracy.

Tym sposobem podmiot, u którego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii COVID-19 wystąpił spadek obrotów gospodarczych:

– nie mniej niż o 15% w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych przypadających po dniu 31 grudnia 2019 r., w porównaniu z analogicznym okresem 2019 r.,

– nie mniej niż o 25% z dowolnie wskazanego miesiąca przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r., w porównaniu do obrotów z miesiąca poprzedniego,

może zwrócić się z wnioskiem do urzędu pracy o przyznanie na okres 3 miesięcy świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem lub obniżonym wymiarem czasu pracy, w wysokości do 50% wynagrodzenia, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału (dziś: 2.132,59 zł).

Dofinansowanie nie przysługuje:

– jeśli przedsiębiorca zalegał z zobowiązaniami podatkowymi i wobec ZUS do końca IIIQ 2019 r.,

– do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału (dziś: 15.994,41 zł),

– jeśli pracodawca uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Podmiot, który otrzyma dofinansowanie jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.

Tarcza 4.0 wprowadza szereg mniejszych poprawek mających na celu zwiększenie grona potencjalnych beneficjentów. M.in. w art. 15zq – umożliwia występowanie o świadczenie postojowe (2.080 zł) osobom wykonującym kontrakty cywilnoprawne (nie ich zleceniodawcom), w art. 15zzb –  spadek obrotów można liczyć po 31.12.2019 (zamiast 01.01.2020), a dofinansowanie wypłacane jest na podstawie danych dołączonych do wniosku, nie miesięcznych oświadczeń. Zachęcam jednak do wczytywania się w szczegóły, bo diabeł właśnie w nich tkwi. Szczególnie w polskim prawie.

 

Magdalena Gadomska

Źródło: http://orka.sejm.gov.pl/proc9.nsf/ustawy/382_u.htm

 


* 22 czerwca 2020 r. Ustawa została przekazana do podpisu Prezydentowi.

 

Tarcza antykryzysowa 2.0, czyli projekt aktualizacji ustawy o COVID-19

Tarcza antykryzysowa 2.0, czyli projekt aktualizacji ustawy o COVID-19

Dziś, 07.04.2020, pod obrady Sejmu został złożony rządowy projekt ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, roboczo zwany Tarczą Antykryzysową 2.0. Na 250. stronach mało jest konkretów, to raczej kosmetyczne poprawki ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, starałam się jednak wyłuskać te zmiany, które w mojej opinii wydają się być ważne.
 
1. Zwolnienie z obowiązku opłacenia 50% należności ZUS dla przedsiębiorcy zatrudniającego na dzień 29.02.2020 od 10 do 49 pracowników
 
Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą przynajmniej od 01.02.2020, zatrudniający na dzień 29.02.2020 do 10 do 49 pracowników, może złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia 50% składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP, FGŚP lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od 01.03.2020 do 31.05.2020, wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres.
 
 
2. Świadczenie postojowe dla osób prowadzących działalność gospodarczą lub wykonujących umowę zlecenia lub podobną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
 
O świadczenie postojowe dla osób prowadzących działalność gospodarczą lub wykonujących umowę zlecenia lub podobną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych będzie można się ubiegać trzykrotnie.
 
3. Złagodzenie jednego z warunków dofinansowania wynagrodzeń oraz składek ZUS pracowników z obniżonym wymiarem czasu pracy lub w czasie przestoju z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
 
Jednym z warunków otrzymania świadczenia na dofinansowanie wynagrodzeń oraz składek ZUS pracowników z obniżonym wymiarem czasu pracy lub w czasie przestoju, jest brak przesłanek do ogłoszenia upadłości. Wypełnienie go mogło okazać się bardzo problematyczne, gdyż Ustawa Prawo Upadłościowe definiuje przesłanki obligujące zarządzających – pod rygorem dochodzenia wierzytelności z ich majątków osobistych – zgłoszenie tego faktu w sądzie. Mianowicie, domniemywa się, że dłużnik jest niewypłacalny, gdy ma trzymiesięczne opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych, co w bieżącej sytuacji gospodarczej jest wysoce prawdopodobne dla wielu przedsiębiorstw. Szczęśliwie, projekt ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, roboczo zwany Tarczą Antykryzysową 1.1 zakłada, że jeżeli podstawa do ogłoszenia upadłości dłużnika powstała w okresie obowiązywania stanu epidemii, bieg terminu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu.

Tarcza antykryzysowa – dofinansowanie wynagrodzeń, składek ZUS, postojowe

Tarcza antykryzysowa – dofinansowanie wynagrodzeń, składek ZUS, postojowe

Z dniem 1 kwietnia 2020 r. zaczną obowiązywać przepisy ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw – tak zwanej Tarczy Antykryzysowej.

Ta część opracowania dotyczy możliwości dofinansowania do kosztów wynagrodzeń, należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne oraz kosztów prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Punkty od 1 do 3 odnoszą się do przedsiębiorców, pozostałe do samozatrudnionych, bądź świadczących usługi na podstawie umowy agencyjnej, zlecenia lub podobnej.

1. Świadczenia na dofinansowania kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

Przedsiębiorca, który nie posiada zaległości podatkowych oraz w płatności składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, wobec którego nie zachodzą przesłanki do ogłoszenia upadłości, i u którego na skutek COVID-19 wystąpiły łącznie:
– przestój ekonomiczny lub obniżenie wymiaru czasu pracy (od 20 % do 50%),
– minimum 15% spadek obrotów gospodarczych w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych 2020, do analogicznych dwóch miesięcy roku 2019, lub minimum 25% w ciągu jednego miesiąca kalendarzowego 2020 w porównaniu do miesiąca poprzedniego,

może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie z FGŚP świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń i należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne leżących po stronie pracodawcy na okres trzech miesięcy.

Dofinansowanie przysługuje do wynagrodzeń pracowników oraz zatrudnionych na podstawie umowy agencyjnej, zlecenie lub podobnej, o ile ich wynagrodzenie nie przekroczyło w poprzednim miesiącu 300% przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, obowiązującego na dzień złożenia wniosku (np. do wniosku składanego w kwietniu, weźmiemy pod uwagę wynagrodzenie za marzec i trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia, które dziś wynosi 15.595,74 zł), i wynosi:
– w przypadku postoju: 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy założeniu, że pracodawca wypłaci pracownikowi nie mniej niż 50% należnego mu wynagrodzenia, i nie mniej niż równowartość wynagrodzenia minimalnego (2.600 zł),
– w przypadku obniżenia czasu pracy: 50% wynagrodzenia, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego (dziś: 6.238,30 zł), przy założeniu, że pracodawca wypłaci wynagrodzenie z uwzględnieniem zmniejszonego wymiaru czasu pracy, nie mniej niż minimalne.

2. Świadczenia na dofinansowania kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne przyznawane przez Starostę na podstawie podpisanej z nim umowy i wniosku składanego do powiatowego urzędu pracy

Przedsiębiorca, u którego na skutek COVID-19 wystąpił spadek obrotów, może zwrócić się z wnioskiem do powiatowego urzędu pracy, o przyznanie na okres trzech miesięcy dofinansowania kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne, w wysokości:
– 50% wynagrodzenia, nie więcej niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <30% spadku obrotów,
– 70% wynagrodzenia, nie więcej niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <50% spadku obrotów,
– 90% wynagrodzenia, nie więcej niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <80% spadku obrotów,

Spadek obrotów liczony jest jako zmniejszenie wartości lub ilości sprzedanych towarów lub usług w ciągu 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych 2020, w stosunku do analogicznych dwóch miesięcy roku 2019.

Dofinansowanie wypłacane jest miesięcznie, na podstawie wniosku, który można złoży w ciągu 14 dni od ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. Przedsiębiorca zobowiązany jest do utrzymania zatrudnienia przez dwukrotność okresu dofinansowania.

3. Zwolnienie z obowiązku opłacenia niezapłaconych składek ZUS dla przedsiębiorcy zatrudniającego na dzień 29.02.2020 do 10 pracowników

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą przynajmniej od 01.02.2020, zatrudniający na dzień 29.02.2020 do 10 pracowników, może złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP, FGŚP lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od 01.03.2020 do 31.05.2020 wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres.

Wniosek należy złożyć do 30.06.2020.

4. Świadczenia postojowe dla osób prowadzących działalność gospodarczą lub wykonujących umowę zlecenia lub podobną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Osobie, u której w następstwie COVID-19 doszło do przestoju w prowadzeniu działalności oraz:
– prowadzi działalność gospodarczą przynajmniej od 31.01.2020,
– nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innych tytułów,
– w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku nie osiągnęła przychodu wyższego niż 300% wynagrodzenia przeciętnego z poprzedniego kwartału (dziś: 15.595,74 zł),
– u której doszło do 15% spadku obrotów w stosunku do miesiąca poprzedniego, lub która zawiesiła działalność gospodarczą po 31.01.2020,

przysługuje świadczenie postojowe w wysokości 80% wynagrodzenia minimalnego (2.080 zł).

Osobie, u której w następstwie COVID-19 doszło do przestoju w prowadzeniu działalności oraz:
– wykonuje umowę agencyjną, zlecenia lub podobną przynajmniej od 31.01.2020,
– nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innych tytułów,
– w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku nie osiągnęła przychodu niższego niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł) i nie wyższego niż 300% – wynagrodzenia przeciętnego za poprzedni kwartał (dziś: 15.595,74zł),

przysługuje świadczenie postojowe w wysokości 80% wynagrodzenia minimalnego (2.080 zł).

Osobie, u której w następstwie COVID-19 doszło do przestoju w prowadzeniu działalności oraz:
– wykonuje umowę agencyjną, zlecenia lub podobną przynajmniej od 31.01.2020,
– nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innych tytułów,
– w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku osiągnęła przychód niższy niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł),

przysługuje świadczenie postojowe w wysokości sumy wynagrodzeń z tytułu wykonywania umów cywilnoprawnych w poprzednim miesiącu.

Świadczenia postojowe są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych.

5. Świadczenia na dofinansowania kosztów działalności gospodarczej przyznawane przez Starostę na podstawie podpisanej z nim umowy i wniosku składanego do powiatowego urzędu pracy

Osoba prowadząca działalność gospodarczą, niezatrudniająca pracowników, u której na skutek COVID-19 wystąpił spadek obrotów, może zwrócić się z wnioskiem do powiatowego urzędu pracy, o przyznanie na okres trzech miesięcy dofinansowania kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości:
– 50% wynagrodzenia, nie więcej niż 50% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <30% spadku obrotów,
– 70% wynagrodzenia, nie więcej niż 70% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <50% spadku obrotów,
– 90% wynagrodzenia, nie więcej niż 90% wynagrodzenia minimalnego (1.300 zł), przy <80% spadku obrotów,

Spadek obrotów liczony jest jako zmniejszenie wartości lub ilości sprzedanych towarów lub usług w ciągu 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych 2020, w stosunku do analogicznych dwóch miesięcy roku 2019.

Dofinansowanie wypłacane jest miesięcznie, na podstawie wniosku, który można złoży w ciągu 14 dni od ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. Przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia działalności gospodarczej przez dwukrotność okresu dofinansowania.

6. Zwolnienie z obowiązku opłacenia niezapłaconych składek ZUS dla samozatrudnionych

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą przynajmniej od 01.02.2020, opłacający składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, może złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należnych za okres od 01.03.2020 do 31.05.2020 wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, pod warunkiem, że jego przychód w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w 2020 r. (15.681 zł).

Wniosek należy złożyć do 30.06.2020.

Przychody z tytułu zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek ZUS nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.